Dayanıklılık Kuramı ve Çocuk Hekimliğindeki Önemi
Diğer, ss.27-34, 2025
- Yayın Türü: Diğer Yayınlar / Diğer
- Basım Tarihi: 2025
- Sayfa Sayıları: ss.27-34
- Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
- İnönü Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
ÖZET Dayanıklılık, zorluklar karşısında olumlu gelişmeleri koruma ve sürdürebilme yeteneği olarak tanımlanır ve çocuklarda bu yeteneğin gelişmesi hem içsel hem de dışsal bir çok faktörden etkilenir. Çocukların dayanıklılık konusunda gelişim gösterebilmesine etki eden risklerin, şekillendirici ve destekleyici faktörlerin bilinmesi, ailenin ve çevrenin olumlu ve destekleyici ortamı sağlayabilmesi için bu faktörlerin etkisini anlamak, birinci basamak hekimleri ve çocuk hekimliği için temeldir. Sadece hastalıksız bir yaşam sürdürmek, fiziksel ve ruhsal olarak sağlıklı bireyler yetiştirmek için yeterli bir hedef değildir. Çocukları Olumsuz Çocukluk Deneyimlerinden (OÇD) koruyup destekleyebilmek için, onları ailelerini ve yakın çevrelerini içinde bulundukları sosyal ortamda değerlendirmek, uygun destek mekanizmalarını sağlamak ve hekimler ile diğer sağlık çalışanlarıyla işbirliğine dayalı güçlü ortaklıklar kurmak büyük önem taşır. Anah tar Ke li me ler: Dayanıklılık; gelişim; olumsuz çocukluk deneyimleri
ABS TRACT Resilience is defined as the ability to maintain and sustain positive development in the face of adversity, and the development of this ability in children is influenced by numerous internal and external factors. Understanding the impact of risk factors, shaping influences, and protective elements that affect children’s resilience is fundamental for primary care physicians and pediatricians in fostering a supportive and nurturing environment within families and communities. Merely ensuring a disease-free life is not a sufficient goal for raising physically and mentally healthy individuals. To protect and support children from Adverse Childhood Experiences (ACEs), it is crucial to assess them, their families, and their immediate environment within their broader social context, establish appropriate support mechanisms, and build strong collaborative partnerships with physicians and other healthcare professionals.