Akademik Veri Yönetim Sistemi
IDIL SANAT VE DIL DERGISI, cilt.11, sa.96, ss.1151-1161, 2022 (Hakemli Dergi)
Söz ve sessizlik arasındaki ilişki tamamen zıtlıktan beslenen bir yapıda değildir. Bu iki kavram aynı zamanda birbirine içkin durumdadır. Bu nedenle her ikisinin yokluğu da diğerinin tam olarak varlığına işaret edemez. Sinema için de bu karmaşık ilişki oldukça zengin bir malzeme sunar. Konuşamayan, kendini sessizliğe hapseden karakterlerde sık sık karşımıza çıkan sessizlik, bireysel bir tercih olarak diyaloğa çok az yer veren yönetmenlerin filmlerinde de anlatının bir parçası olarak kullanılır. Ya da bütün gücünü diyaloglu sahnelerden alan filmler de buna bir örnektir. Bu çalışmanın konusu olan iki film de normalde konuşabilirken sesini kaybeden karakterlere odaklanmaktadır. Her iki filmin de yönetmeni olan Derviş Zaim, aralarında 17 yıl olmasına rağmen benzer kaderi yaşayan farklı karakterler üzerinden bir şeyler anlatmaya çalışmaktadır. Bu makalede yönetmenin 2003 yapımı Çamur ve 2020 yapımı Flaşbellek filmleri ideolojik olarak irdelenmiştir. Filmlerin ikisininde de sesini kaybeden karakterin asker olması, Kıbrıs ve Suriye gibi dönemin güncel konularını odağına alması yönetmenin ideolojik okumaya müsait bir söylemi olduğunu göstermektedir. Buradan hareketle çalışmada ideolojik film analiz yöntemi kullanılmıştır. Böylece filmlerin yüzeyinde yer alan söylem kadar örtük olarak daha derinde bulunan anlamların ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Her iki filmin de temel dayanak noktası savaş karşıtlığıdır. Zaman 2003 yerine 2020’dir, mekân Kıbrıs yerine Suriye’dir ama insanların savaşma, yok etme, kendinden olmayanı reddetme istekleri değişmemiştir. Sonuç olarak yönetmenin, savaşın olmadığı bir gelecek için umutlu olduğu ortaya konmuştur. Ve bunun da ancak savaşa hiç bulaşmamış çocuklarla mümkün olduğunu her iki filmde de vurgulamaktadır.
The relationship between word and silence is not in a structure that is completely nourished by the contrariety. These two concepts are also immanent to each other. Therefore, the absence of both cannot indicate the exact presence of the other. For cinema, too, this complex relationship offers a very rich material. The silence that we often encounter in characters who cannot speak, who confine themselves to silence, is also used as part of the narrative in the films of directors who, as an individual choice, give little space to dialogue. Or movies that take all their power from scenes with dialogue are an example of this. The two films that are the subject of this study also focus on characters who lose their voice while they can normally speak. Derviş Zaim, the director of both films, is trying to tell something through different characters who have experienced similar fates, despite the fact that there are 17 years between them. In this article, the director's Mud (2003) and Flash Drive (2020) films are examined ideologically. The fact that the characters who lost their voice in both of the films are a soldiers, and that director focuses on current issues of the period such as Cyprus and Syria shows that he has a discourse that is suitable for ideological analysis. Based on this, the ideological film analysis method was used in the study. In this way, it is aimed to reveal the meanings that are deeper, as implicit as the discourse on the surface of the films. The mainstay of both films is the pacificism. The time is 2020 instead of 2003, the place is Syria instead of Cyprus, but people's desire to fight, destroy, reject what is not their own has not changed. As a result, it was revealed that the director is hopeful for a future without war. And it is emphasized in both films that such a future is possible only with children who have never been involved in war.