The offence of adding toxic substances is included in the offences against public health in Article 185 of the Turkish Penal Code. Unlike the abrogated Penal Code No. 765 (ETPC), the TPC No. 5237 does not include result-qualified form of this/the offence. In addition, unlike the ETPC, the negligent version of the offence of adding toxic substances is regulated under the same provision. Article 314 of the German Criminal Code regulates the offence of poisoning in a way to cause a public danger. Article 314a of the same Code also regulates effective remorse. There are some differences between the offence of adding toxic substances in the Continental European law and the offence in the domestic law. Although the study includes these differences, it also covers the similar aspects of both regulations. There are deficiencies and discussions on the act element, qualified forms and aggregation of the offence of adding toxic substances. In this study, controversial issues and deficiencies are discussed within the framework of both the doctrine, the decisions of the Court of Cassation and the comparative law, and solution suggestions are presented.
Zehirli madde katma suçu Türk Ceza Kanunu’nun 185’inci maddesinde kamunun sağlığına karşı suçlar içerisinde yer alan bir suç tipidir. 5237 sayılı TCK’da yer alan düzenlemede 765 sayılı mülga Ceza Kanunu’nun (ETCK) aksine netice sebebiyle ağırlaşmış suça yer verilmemiştir. Ayrıca ETCK’nın aksine TCK’da düzenlenen zehirli madde katma suçunun taksirli hali aynı hüküm altında düzenleme altına alınmıştır. Alman Ceza Kanunu’nun 314. maddesinde genel tehlike yaratacak şekilde zehirleme suçu düzenlenmiştir. Aynı Ka- nun’un 314a maddesinde de etkin pişmanlık düzenlemesi bulunmaktadır. Kıta Avrupası hukuk sisteminde yer verilen zehirli madde katma suçu ile iç hukuk düzenlemesinde bulunan suç arasında birtakım farklılıklar bulunmaktadır. Çalışma bu farklılıkları içermekle birlikte her iki düzenlemenin benzer yönlerini de kapsamaktadır. Zehirli madde katma suçunun fiil unsuru, nitelikli halleri, içtima konusunda eksiklikler ve tartışmalar bulunmaktadır. Bu çalışma gerek öğreti gerek Yargıtay kararları gerekse mukayeseli hukuk çerçevesinde tartışmalı hususlar ve eksik hususlar ele alınmış ve çözüm önerileri sunulmuştur.
