Dijital iletişimin bir parçası haline gelen emojiler artık başlı başına bir dil olarak kabul edilmektedir. Nitekim bu “sevimli karakter”lerin artık kendilerine ait bir sözlüğü dahi bulunmaktadır. Ancak emoji kullanımının yaygınlaşması, emojilerin zaman zaman bazı suçların işlenmesinde bir vasıta halini almasına neden olabilmektedir. Bunun sonucu olarak, emoji vasıtasıyla işlenebilecek nitelikteki suçlarda bu karakterlere bir delil niteliği atfedilip atfedilemeyeceği sorunu gündeme gelmektedir. Çalışmada öncelikle emojiler hakkında genel bilgi verilerek, emojilerin tarihçesi, türleri ve yabancı ülkelerde emojiler hakkında verilen kararlar ele alınmıştır. Ardından Türk Ceza Kanunu ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununda yer alan birtakım suçların emoji vasıtası ile işlenmeye müsait olup olmadığı tartışılmıştır. Bu yapılırken Türk yargı sisteminde emojiler hakkında verilen sınırlı sayıdaki yargı kararı da değerlendirilmiştir. Ardından bir emojinin beğenilmesi ya da alıntılanması (retweet) halinde ne gibi sorunlar ortaya çıkabileceği hususu ele alınmıştır. Nihayetinde, emojiler aracılığıyla bir suç işlendiğinde bunun yargı makamları tarafından nasıl yorumlanması gerekeceği ile ilgili birtakım görüş ve çözüm önerileri ortaya konulmuştur.
Emojis, which have become an integral part of digital communication, are now regarded as a language in their own right. Indeed, these “cute characters” even possess their own dictionary today. However, the widespread use of emojis occasionally leads to their employment as instruments in the commission of certain crimes. As a result, the question arises as to whether these characters may be attributed evidentiary value in offenses that can be committed through the use of emojis. In this study, general information about emojis is first provided, including their history, categories, and judicial decisions concerning them in foreign jurisdictions. Subsequently, it is examined whether certain offenses regulated under the Turkish Penal Code and the Law No. 3713 on the Fight Against Terrorism may be committed through the use of emojis. In this context, the limited number of judicial decisions rendered by the Turkish judiciary concerning emojis are also assessed. Furthermore, the potential legal issues that may arise in the event that an emoji is “liked” or “retweeted” are addressed. Finally, the study sets forth a number of views and proposals regarding how the commission of a crime through emojis should be interpreted by judicial authorities.
